A co, kiedy losy się rozplotą, czyli piosenka na czas.

Piosenka niby „na czas”, a powstawała latami. Najpierw jej prosty tekst dojrzewał bardzo długo, chyba ostatnie pięć – sześć lat. Wiele spotkań, oraz splatających się i rozplatających się losów ludzkich budowało ją słowo po słowie. 

Potem ubranie w dźwięki: splatanie i rozplatanie kanonu, przeciągające się nagranie. 

Nie było „na czas”, wręcz przeciwnie – musiało dużo wody upłynąć, najpierw w Kietrzańskiej Troi, a potem w Dunaju, żebym mogła się z Wami podzielić myślami i doświadczeniami, które próbowałam ubrać w słowa i dźwięki. 

W rękach człowieka

życie jak rzeka

pomiędzy palcami przecieka, ucieka

przecieka, ucieka

jak chwycić w ręce

rozbite serce

odzyskać stracone czym więcej, czym prędzej

czym więcej, czym prędzej

czym więcej, czym prędzej

na nasze szczęście

pod Boskim niebem

jest czas dla mnie

jest i dla ciebie

i wyznaczona wszystkim godzina

gdy mój dzień się kończy

a twój się zaczyna

na nasze szczęście

pod Boskim niebem

jest czas dla mnie

jest i dla ciebie

własny czas

na szczęście dla nas

ów palec Boży

to, co rozbite

znów w jedno złoży

o niebo Boskie

jak księgę zwinie

gdy wieczność się zacznie

a nasz czas przeminie

na szczęście dla nas

ów palec Boży

to, co rozbite

znów w jedno złoży

w Jego czas

W rękach człowieka

życie jak rzeka

pomiędzy palcami przecieka, ucieka

przecieka, ucieka

przecieka, ucieka...

Kantyczka bożonarodzeniowa

Bo ostatnio łatwiej mi zaśpiewać, niż powiedzieć. Świeżutka, przed chwilą w pośpiechu stworzona i nagrana.

Błogosławionych Świąt Narodzenia Pańskiego!

Jezu malusieńki
w Hostii nagusieńki
pod stopami leżysz
a któż nam uwierzy
- w Niebo na ziemi

Jezu mój maleńki
płaczesz samiusieńki
huczne urodziny
bez Bożej Dzieciny
- nieświęte Święta

Pasterze królami
króle Herodami
kapłani kupcami
prorocy mnichami
- kto odda chwałę

Czemu znów się rodzisz
czemu nie przychodzisz
w blasku Twojej chwały
odmienić świat cały
- kiedy ta godzina

Oczęta sen morzy
w nich ukryłeś, Boże
mądrość niezgłębioną
moc nieogarnioną
- miłość zwycięską

Gloria, gloria
in excelsis Deo
- et in terra pax.

Nad cuda cud. Opowieść nie tylko wigilijna.

 Ponieważ moja opowieść wigilijna przez Tajemnicę Wcielenia próbuje rzucić promień światła na nasze największe prywatne pytania, niezrozumienia i bunty (tylko promień, więcej się nie dało...), dzielę się nią już teraz.

Nad cuda cud

Pewnego dnia, a był to maj

Z zielonych pól, dostojnych drzew

Stworzył Bóg pachnący oliwką gaj

Ogród jak z baśni, niewinny jak sen

Prawdziwy cud

Zapadła noc, rozpierzchł się maj

Rozległ się trzask, ogłuszył huk

Z diablej zazdrości zatrząsł się gaj

Pozostał chaos, brzydota i gruz

Zniszczony cud

Czy nie mógł Bóg biesa za róg

chwycić, zatrzymać, ratować cud?

Wszechmocny wstał, gdy opadł kurz.

Została grota wśród skalnych wzgórz

Nie wrócił cud.

Złotem biel ścian malował świt

Królewski syn powitał świat

Będzie jak ojciec – nie wątpił w to nikt

Dawcą pokoju na wiele lat

Wielbiony cud

Po murach baszt pełzał już mrok

Na polach jęk, w zaułkach krzyk

Z szatańskiej pychy król stracił wzrok

Tyrana nie chce nad sobą mieć nikt

Odrzucił cud

Czy nie mógł Bóg biesa za róg

chwycić, zatrzymać, ratować cud?

Wszechmocny wstał, gdy opadł kurz.

Znalazł pasterzem wśród skalnych wzgórz

Nie wrócił cud.

Korony drzew otulał cień

W niebo się piął młodzieńczy dąb

wzrastał i czekał na chwały swój dzień

Twardy jak stal wiatr składał mu hołd

Natury cud

Wilgotne łzy zarannej mgły

Pożółkły liść, dąb w oczach nikł

Z czarciej zawiści w pień wbił się grzyb

Po marzeń chwale nie ma już nic

Spróchniały cud

Czy nie mógł Bóg biesa za róg

chwycić, zatrzymać, ratować cud?

Wszechmocny wstał, gdy opadł kurz.

Kawałek pniaka wśród skalnych wzgórz

Nie wrócił cud.

Lecz nadszedł dzień, nastała noc

Bóg całe zło obrócił w proch

Jaskinia ciepła, a z pniaka żłób

Oczom pasterza ukazał się Bóg

Anielski cud.

Większy to kunszt, potężna moc

Chwalebny blask zwycięską noc

Rzuca do drobnych dziecięcych stóp

Sponiewierane, wziął sobie Bóg

Wcielony cud.

Nie pragnął Bóg biesa za róg

chwycić, zatrzymać, ratować cud.

Wszechmocny wstał, gdy opadł kurz.

Dzieciątkiem stał się wśród skalnych wzgórz

Na wieki cud.

Błogosławiony - nagranie z rękopisów

Było to chyba w roku 1999, choć głowy nie dam. Na Kongresie Misyjnym w Częstochowie miałyśmy - jak to się mówiło - animować Różaniec Misyjny.

Na tą okazję powstał "Błogosławiony", który w całości - znów, jeśli dobrze pamiętam - był później wykonywany jeszcze tylko na którymś z FSM-ów na Kalwarii Pacławskiej (dzięki czemu został utrwalony w nutkach i chwytach :) ).

Ponieważ - mimo wszystko - rękopisy nie płoną, możecie go po ponad dwudziestu latach posłuchać. Na razie w wersji surowej. Może kiedyś doczeka się ludzkiej aranżacji ;)

 

UWAGA

Kto w telefonie nie widzi pod tekstem filmu na YT - TUTAJ można zobaczyć ;)

Błogosławiony niech będzie Ten,

co przed wiekami ukochał mnie,

życie za mnie dał,

swym tchnieniem ożywia mnie.

Swym Słowem wypełnia usta me,

posyła do nieznanych serc,

bym pukał i głosił:

jesteś dla Boga wszystkim.

I

Radość rozkwitła w sercu mym pod dotknięciem Twoich rąk

odkąd otarłeś moje łzy, gdy we mnie życie umarło.

- Mario idź i powiedz im: Jeśli uwierzą i będą czekać,

wszystko odzyska sens. Bogiem przestanie być śmierć.

II

Ziarno pokoju jest w sercu mym, jego korzenie splatają mnie.

Jestem pewien, że dajesz mu wzrost, bym go w sercach rozsiewał.

- Idźcie na świat i głoście: Mamy jednego Ojca w Niebie.

Pokój to znaczy miłość, pokój to znaczy życie.

III

Ufność rozlałeś w duszy mej, jak wonny olejek na Twoją cześć.

Znasz moją słabość jak nikt - uczyniłeś mnie Twoim heroldem.

- Nie bójcie się głosić Nieba. Wypełnię was po brzegi prawdą.

Duch Mój rozpali serca, odnowi oblicze ziemi.

IV

Chcę być posłuszna woli Twej, wypełniać Fiat, jak Twoja Matka.

Wyrwałeś śmierci ciało Tej, w której się skryłeś, Najwyższy.

- Szczęśliwi ci, którzy wierzą mi, że każde życie jest święte.

Ja jestem w życiu tym. Ja jestem Życiem sam.

V

Wpatruję się w świętą zmęczoną twarz, dotykam zmarszczonych czuwaniem rąk,

Tej, co spojrzała w oczy Boga i rozjaśniła uśmiechem świat.

- Jeśli ktoś z miłości do Mnie zachowa wszystkie Słowa w sercu,

Ojciec pochyli się, na zawsze zamieszka w nim.

EPILOG

Nie ma miłości większej od tej, gdy Ktoś życie swoje za mnie oddaje.

Wszystkim jest dla mnie mój Bóg, bo ja jestem wszystkim dla Niego.

- Nie wyście Mnie wybrali, lecz Ja wybrałem i przeznaczyłem,

byście przede Mną szli, aby wasz owoc trwał.

Glina - na głos, pianino i wiolonczelę

Z wielką przyjemnością prezentuję "Glinę" opowiedzianą tym razem także pianinem (Maciej Bąk) i wiolonczelą (Magdalena Wypych). Publiczne dzięki składam s. Dorocie Wojciechowskiej FMM, która była spiritus movens tej aranżacji.

(Jeśli nie wyświetla się link do filmu, to można go zobaczyć TU 😉)

To chyba już czas... Niektóre z moich bazgrołów brzmią.

Opublikowałam "Glinę" w słowie jako jeden z moich wczesnych bazgrołów, na samym początku istnienia bloga. Jednak kiedy powstała, tj. na rekolekcjach tuż przed wstąpieniem, od początku miała swoje brzmienie, które po prawie 24 latach nie obróciło się w ciszę i zapomnienie (głównie dzięki siostrom, którym wtedy wpadło przez ucho do serca).

Przyszedł w końcu czas, żeby to nagrać, opatrzyć paroma znalezionymi zdjęciami. 

Może jeszcze komuś - przez uszy do duszy - wpadnie, i ciszę po sobie zostawi...

(jeśli nie widzisz filmu z YT, to tu jest link ;) )

nokturn bezsenny

na koniec dnia

cóż za korzyść masz

zdobyłeś świat

a duszęś stracił

teoria spiskowa

Państwo "M" najprawdopodobniej nawet się nie domyślają, że po internecie krążą o nich jakieś wiersze... ;)


Teoria spiskowa

Państwu M

przy kolacji on i ona

pojedynczo niby stworzeni

nagle w ciszę wspólną zapadli

harmonijnie zamyśleni

pozdejmowali ślady z powietrza

z ognia i wody a nawet z ziemi

na cztery ręce i dwa umysły

cichcem unoszą do wspólnej jedni

każde w osobnym zamknięte profilu

we własnej głębi zstępuje cienie

i nad zdobyczą w jaźni pieczarze

własnych dociekań krzesze płomienie

on przy pokrętłach majstrując faktów

rozwikła trudny mechanizm zdarzenia

ona z nici ukrytych przypadków

utka z pewnością historię zdziwienia

ockną się potem tknięci promieniem

z okna sąsiedniej pracowni domniemań

wyniki badań zagadki tajemnej

wymieni myśl pod osłoną spojrzenia

świat mamią dłoni ruchem nieznacznym

kubkiem do ust – niech ich nie docenia

choć stał się bezbronnie jednoznaczny

w jednej minucie o nim milczenia

psalm czwarty

psalm rajski (syjonistyczny)

Nowym Edenem jest Miły mój
a z dłoni i stóp Jego cztery rzeki płyną
pośrodku ogrodu jak dwa drzewa wyrasta
dobroczynna Woda
i Krew życiodajna

bez obawy wyciągam po nie obie ręce

psalm trzeci

psalm głupca

 

Panie, Ty znasz moją głupotę 

i nie tajna Ci durnota mej głowy 

niefrasobliwości nie kryję w głębi nerek 

a naiwność serca kładę przed Twymi oczyma 

Cóż dokonałam wysiłkiem bezrozumu 

daleko pobiegłam w pogoni za wiatrem 

gdyby nie wszechobecna bliskość Twoja 

zamieszkałabym na zawsze w domu ułudy 

bez drzwi i okien otwartych na wieczność 

Teraz więc, 

jeśli podasz mi w kielichu owoc bezmyślności 

wychylę go na cześć Twojej sprawiedliwości 

jeśli zaś zechcesz osłonić moją marność 

ukryję się w Tobie na chwałę miłosierdzia Twego

psalm drugi

psalm wypalony 

szóstego dnia to było, Panie 

(pamiętna szóstość jest po dziś dzień 

ostrą krawędzią mej skończoności) 

lepiąc mój byt zwyczajny 

z glinianych grudek nicości 

 zamyśliłeś się, a Słowo Twe świetliste 

(warkocz jego dźwięków rozgrzanych 

żarzy się conocnym widzeniem) 

obsunęło się poza odmienność 

runęło przez ciała powszedniość 

i oparło się ciszą świętą 

o dno duszy 

ocknąłeś się, już świtał Szabat 

(a drgnienie ocknienia tak wiecznotrwałe 

jest mojej tęsknoty wytchnieniem) 

lepianka stworzenia - wypalona 

gotowa była do Odpoczynku

psalm pierwszy

Razu jednego dostałam zeszyt. Tak bez okazji, z piękną okładką o klimacie świąt Sukkot. I co w takim zeszycie pisać? Na nic się on nie nadawał, jeno na dziennik albo poezję. Myśl o dzienniku nie wytrzymała nawet krótkiej próby czasu (pisanie jest zbyt wielkim wysiłkiem, żeby się codziennie poddawać takim katuszom), ale poezja... 

I tak po latach przerwy wróciłam do pisania. Wiersze te rodzą się długo i długo dojrzewają do spisania, a potem jeszcze następne długo czekają na umieszczenie w zeszycie - wszystko po to, żeby znalazły się tam dopiero, jak już naprawdę dojrzeją...

Psalm tułaczy 

Błogosławiony człowiek 

którego Bóg utkał dla siebie 

jest on jak namiot w ręku koczownika 

nie obawia się wiatru południa 

skoro przyległ posłusznie do ziemi 

wytrwale napina swe włókna 

by Pan jego mógł spocząć w nim bezpiecznie 

rosę poranną skwapliwie wysuszy 

ażeby tylko, skoro przyjdzie świt nowy 

stać się tobołkiem Jego wielbłąda 

co innego idący za własnym podmuchem 

błąkają się po wydmach i skałach bezludnych 

poddani wiatrom - szaleńcom pustynnym 

zwiotczały ich włókna bezpańskie 

nasiąkły krwią i zgnilizną 

wlokąc się w zębach szakali

babie lato (improwizacja wielkanocna)

To dla mojej koleżanki ze szpitala - żeby miała co na kartkach świątecznych pisać... Skoro już się nasiedziałam nad tymi literkami, to je wrzucę... Na moje własne życzenia jeszcze będę musiała popracować. 

babie lato 

wieczory smutne i dni radosne, 

twierdze na skale i domki z kart 

czas jednakowo porywa z sobą 

na wici wspomnień unosi w dal 

ze szczęściem znasz się tylko przelotnie 

babiego lata żal 

nie tak spoglądaj, nie tak 

lecz pozwól chwilom w przeszłość ulecieć 

które nie mają znamienia Krzyża 

i tak rozpędzi wiatr 

tylko te z twarzą Zmartwychwstałego 

dosięga Boski Tkacz 

wplata je w Siebie - na wieki wieków 

tak stwarza drugi raz 

twój własny 

wszech-trwały-świat

bazgroły wczesne

(ten tekst jest rzeczywiście początkiem mojego życia zakonnego - napisałam go na rekolekcjach kandydackich. Dostrugałam jeszcze prostą melodię i dzięki niej jeszcze dziś czasem na chwilę ożywa...)

glina

ja - glina

leżę na drodze

depcze po mnie

każdy przechodzień

ja - glina

i jest mi z tym dobrze

wciąż myślę

że kogoś obchodzę

ja - glina

wyrwał mnie człowiek

łagodne dłonie i oczy

ja - glina

ujęłam Go za serce

to Garncarz wiem na pewno

już leżę na kole garncarskim

już kręcę się w koło

a delikatne i piękne palce

rzeźbią mą duszę i ciało

ja - glina

nie jestem naczyniem

drogich kamieni i pereł

ja - glina

leżę ukryta

lecz wiem że On

pamięta i strzeże

znów leżę

na Jego dłoniach

pusta krucha i mała

podnoszą się Jego ręce i serce

jest we mnie

Krew i Ciało

(a to jakieś rekolekcyjno-postulanckie przemyślenia...)

Pustynia

przywiedziona na pustynię

puste myśli

puste serce

pusta pamięć

przez szpary duszy ucieka słońce

miało wypełnić

rozprasza

przepuść swą miłość

przez rany piasku

wypełnisz mnie Tobą-wodą

ufam

pustynnym pragnieniem

Egipt

spakowałam manatki

i nocą

wymknęłam się

sobie-faraonowi

za bramą czeka Bóg

cierpliwie

aż pozwolę Mu

uwolnić się

ze wszystkich drzazg

Egiptu

dopiero wtedy

wyruszymy razem

w drogę

do domu

stacja XI

chodź

wszystko gotowe

pal wbity w ziemię

czeka od wieków

trzy gwoździe

niecierpliwią się

ciężki młot przynagla

ból

amen

ból

amen

pójdź za mną

wszystko gotowe

pal wbity w ziemię

czeka od wieków

trzy gwoździe

niecierpliwią się

ciężki młot

przynagla

czy Mnie miłujesz

Ty wiesz Panie

ból

amen

ból

amen

 (wprawki w medytację biblijną...)

rozesłanie dwunastu

następnie wyznaczył Pan mnie

i wysłał przed sobą

do każdego serca

gdzie zamierzał przyjść

idź

posyłam cię jak owcę między wilki

twoją obroną

jest runo miłości

nie bierz ze sobą trzosa

ani torby na podróż

nie bój się

że ziemia skaleczy ci stopy

gdy wejdziesz w czyjeś życie

powiedz: pokój tobie

pokój wypełni wasze dusze

uzdrawiaj trąd serc

i wołaj pokornym milczeniem

że za tobą

Ja Jestem który Przychodzę

por.Łk.12,38.40

mam przed sobą całe życie

rok miesiąc minuta lat pięćdziesiąt

uwolnię się z krępujących szat

przygotuję do uczty

będę czuwać

patrzeć w każdą sekundę

jak w pusty korytarz

-zaraz rozświetli się On

nasycę czekaniem każdy gest

każde mrugnięcie powiek

ruch ręki

słowo

krok

każdy przebyty kilometr

płynącej w żyłach krwi

zastygnie w przyjściu

a zastygnięty

znaczy dopełniony

roztańczy się w bezczasie

mam na razie

rok miesiąc minuta lat pięćdziesiąt

(tu już widać moją "chorobę" - tajemnicę żydowskiej duszy - do dziś nie rozwiązaną...)

zanim Szabat

zanim zapłonie siedem świateł

słońce nie spada w głąb ziemi

czerwienieje tylko od zachodu

czernieje na trzygodzinną wieczność

to znaczy światło weszło w ciemność

zanim zasiądą do stołu

drzewa nie łamią gałęzi

kwiaty nie opuszczają pąków

wszystko trwa jak zwykle

to znaczy jak nigdy

zanim wzniesie się modlitwa

krzyk wyszeptany z krzyża

cisza na dwa bezgłosy

De profundis bólu

to znaczy z wypełnienia

zanim popłynie haggada

wszystko się wypełnia

w skrupulatnym pośpiechu

umierania przez chwilę

to znaczy do końca świata

zanim chleb i wino

Żyjący rozdziera szatę

Izaak dopełnia ofiarę

za was i za wielu

to znaczy Bóg za człowieka

zanim Szabat

brama wieczności

otwarta dla Adama

kluczem hańby

to znaczy odkupienia

(cykl Ewangelii w czasie Oktawy Wielkanocnej - cały czas jeszcze postulat, czyli pierwsze dwa lata w klasztorze)

zmartwychwstał jak zapowiedział

I

Niewiasto czemu płaczesz

Kogo szukasz

Mario

nie zatrzymuj mnie

jeszcze nie

idź

powiedz braciom

widziałam Pana

i to mi powiedział

II

a gdy oni rozmawiali

On sam szedł z nimi

ale oczy ich

były niejako na uwięzi

zastaliśmy wszystko tak jak opisywały

lecz Jego nie znaleźliśmy

o nierozumni

jakże nieskore są wasze serca

wasze oczy i uszy

czyż Pismo nie wypełnia się już

czyż serce w nas nie pałało

gdy łamał je Słowem

jak chleb

III

a gdy rozmawiali

był z nimi

jak zawsze gdy rozmawiali

jak zawsze gdy był z nimi

jeszcze nie wierzyli

gdy był z nimi

pozwalał dotykać

istoty Słowa

pięciu ran

a gdy pozwalał poznawać

nie wierzyli z radości

jak zawsze gdy pozwala poznawać

czemu wątpliwości

nurtują wasze serca

wiarę zdobywa się przy każdym spotkaniu

IV

poszli łowić ryby

wrócić do początku

przywoływać początek

do czasu wypełnienia

nic nie złowili tamtej nocy

dzieci czy macie czym żyć

Niepoznany ucieleśnił słowo

A nikt nie odważył się

Zadać pytania Mojżesza

Który to już raz

jak Zmartwychwstały

przywraca nadzieję

V

owego dnia

przyszedł i stanął pośrodku nich

Pokój wam

(mimo drzwi zamkniętych z obawy )

oto Ja Jestem

który żyję i zbawiam

weźmijcie Ducha życia i przebaczenia

widzieliśmy Pana

(mimo serc zamkniętych z obawy )

nie uwierzę

jeżeli nie dotknę słowa

Pokój wam

(mimo serc zamkniętych z obawy )

oto Ja Jestem

który wierzę w ciebie

weźmijcie Ducha zamkniętych oczu i zawierzenia

Pan mój i Bóg mój

(mimo serc zamkniętych z obawy )

 (tak po prostu...)

* * *

miłość jak kropla deszczu

jedna z miliardów

spadających na ziemię

jedna z tych

przez które przechodzi uśmiech Boga

i dotyka naszych serc

i otwiera tęczę

(wielkie wrażenie zrobiła na mnie obecność Papieża JPII w Yad Vashem, podobnie jak jego modlitwa pod Ścianą Płaczu i zachowanie Żydów)

prorok (Yad Vashem )

wyrósł przed nami jak młode drzewo

jak korzeń z wyschniętej ziemi

rozrósł się jak cedr Libanu

zasadzony na dziedzińcach Domu Boga naszego

ubogim głosił dobrą nowinę

więźniom wolność

niewidomym przejrzenie

smutnym pocieszenie

obwoływał rok łaski od Pana

nie miał wyglądu

aby nań popatrzeć

ani wdzięku

by się nam podobał

***

wtem zamilkł

a nam się zdawało

że śmierć grała jeszcze

a to życie

z nadmiaru Boga drżało

 (a tu już moja żydowska tożsamość w pełnym rozkwicie)

* * *

Ojcze jeśli możliwe ...

oto ja

ciało z pokolenia Lewiego

krew z rodu Aarona

dusza z Miłosiernego

skazana na nieistnienie

wywieziona z płonącą opaską na sercu

zamykana w gettach samotności

zatruwana oparami rozpaczy

poślij mnie

ciało z pokolenia Lewiego

krew z rodu Aarona

duszę z Miłosiernego

do skazanych na nieistnienie

do wywiezionych z płonącymi opaskami na sercach

do zamykanych w gettach samotności

do zatruwanych oparami rozpaczy

ciał z pokolenia Lewiego

krwi z rodu Aarona

dusz z Miłosiernego

...jednak nie moja, ale Twoja wola

 (następne Święta Wielkanocne; drugi rok postulatu)

* * *

(Maria pytana o przeżycia wewnętrzne )

I (pusty grób)

dwa dni temu

pogrzebano moją nadzieję

na grób wracam

koniecznie sama

najgłębiej od ludzi

najciemniej od dnia

najciszej od słowa

opustoszałe serce zapada w noc

II (czemu płaczesz)

samotna noc zapada w żal

o pustkę dzwonią łzy

nad moją rozpaczą

nad rozpaczą

nade mną

puste łzy zapadają w ból

III (kogo szukasz)

przepastny ból zapada w ciszę

szukanie po omacku

odwiecznie wydeptanej ścieżki

z obecności w ciszę

niezdarnie znajdowanej

z ciszy w obecność

IV (Mario!)

usłyszeć głos

pośrodku nocy żalu

na dnie bólu ciszy

usłyszeć głos

w głębi chwili

na wylot serca

usłyszeć głos

V(nie zatrzymuj Mnie)

głos wzbija się w światło

oślepiona zachwytem

wyciągam rękę

przeszyta wolnością

cofam rękę

światło wzbija się w wiatr

VI (udaj się do moich braci)

wiatr wzbija się w tajemnicę

niepoznanym szmerem

przewiewa przeze mnie

pomimo mnie

nie wraca bezskutecznie

tajemnica wzbija się w codzienność

VII (widziałam Pana)

w codzienność wracam

koniecznie z Kimś

najgłębiej przy człowieku

najjaśniej przy dniu

najciszej przy słowie

wypełnione serce kładę jak chleb

widziałam Pana

i to mi powiedział

(Wiąże się to z pewną moją znajomością i pierwszymi doświadczeniami dobrej woli walczącej ze słabością. Ale żadnych pikantnych szczegółów ta historia nie zawiera - po prostu z drobnych szczegółów potrafię złożyć dużo większą całość człowieka. Ale to nic szczególnego. Tak ma każda kobieta.)

tajemnica III bolesna

(czyli list do pewnego kapłana )

widziałam Jezusa

miał twoją twarz

ciernie wbite mocno w twoją głowę

po nich spływał boleśnie żal

oczy zaszklone bezradną niemocą

twarz zastygła w świętej rozpaczy

nie pytaj dlaczego tak

uczynił mnie twoja siostrą

nie żądaj wyjaśnień

przygwożdżenia do bezsilności Boga

tylko ty i On znacie dobrze

szkarłat winy i biel miłosierdzia

wiem tylko to

On w tobie cierpi

widziałam Jezusa

miał twoją twarz

(swoista synteza życia duchowego według Małgorzaty K. :) )

zaproszenie do tańca

najpierw stąpasz nieśmiało

z pustynnymi skłonami

raz na czterdzieści

zaproszenie do tańca

potem mdlejesz w obrotach

na cztery na osiem

na dziesięć krzyżowych ran

zaproszenie do śmierci

wreszcie spadasz w ramiona

i unosisz się lekko

ciche metrum jedności

zaproszenie do życia

(ech... chciało by się takim świętym być... takim czystym... już w postulacie nie miałam złudzeń co do moich możliwości w tym względzie)

* * *

święta Klaro jasna i czysta

znacząca światło drobnymi stopami

za ciemnomętnymi

do siebie nieprawdopodobnymi cieniami

-módl się do Boga za nami

(A tu historia, która miała kilka odsłon w moim życiu. To jest druga odsłona - w nowicjacie. Ostatnią, jak na razie najskuteczniejszą miała cztery lata temu. Omal nie zostałam Marią... tyle, ze poznałam zdanie Jezusa na ten temat i dalej spokojnie uwijam się w szarym wdzianku.)

* * *

a Jezus miłował Martę i jej siostrę Marię

Maria chodziła w ciężkim brązowym habicie

ze szkaplerzem

na głowie miała czarny welon

gdy siadała u Stóp

była jak góra Karmel czekająca

na zjawienie

a gdy wznosiła oczy żeby słuchać

wzbijała się w Słowo

tak że ziemia uciekała spod jej skrzydeł

Martę widywano wszędzie

krzątała się w lekkim szarym habicie

szperała w skałach na drogach

przeczesywała chwasty

nie mogło się zmarnować żadne ziarno

ugniatała je i piekła chleb

mówiono że nie mogła znieść myśli

że ktoś w zasięgu Jego głosu

mógłby chodzić głodny

poczułam na sobie wzrok Jezusa

pytał

miałam serce orła i skrzydła gołębia

zbyt słabe aby wzbić się za tęsknotą

przerwałam krzątanie

odpowiedziałam nadzieją

przymknął oczy uśmiechnął się

uniesie mnie na belkach rozpostartych

(lubię rekolekcje nad morzem... nigdy , idąc brzegiem morza, nie potrafię chodzić po piasku, bo przywoływanie morza jest dla mnie zbyt silne. Majowa temperatura wody nie potrafi mnie odstraszyć... dla mnie jest to nieodmiennie obraz pożądania Boga. Tak, pożądania, ponieważ pragnienie wydaje mi się za małym słowem na Jego głód człowieka i nieustanne zabiegi, żeby zwabić go do Siebie. Kojarzą mi się jeszcze słowa Psalmu: "Jesteś straszliwy i któż Ci się oprze...")

* * *

jeśli to Ty szukasz

i nie możesz się naczekać, natęsknić

napatrzeć, nawystawać na rozdrożach

nie możesz, to zstąp

po kroplę, którą upuściłeś w moją

przepaść; razem ze mną wstąp

w głębię; przyzywajmy jednomyślnie Twojej

głębi; stąpaj po mojej duszy

i po myślach deptaj

są jak woda - fale zataczają kręgi

skąd i dokąd - nie Twoje

jeśli to Ty

zstąp jak do siebie

(to po czuwaniu przy zmarłym w wiosce, w której miałyśmy nowicjat. Od 17 roku życia pozostał mi ten przedziwny stosunek do śmierci... nie widzę jej inaczej, jak wejście w życie. Zresztą - pamiętam, że w dzieciństwie uważałam, ze człowiek umiera w dniu swoich urodzin i jeśli wiem, kiedy umarł, to w ten dzień widocznie musiał się urodzić. W sumie, nie odbiegałam daleko od prawdy)

requiescat in pace

długo staliśmy wpatrzeni w drogę

otwarte drzwi, na progu świeży ślad

do nieba

długo machaliśmy łzami i wołaliśmy

w obłok, żeby nie czuł się sam

bardziej niż my

długo patrzyliśmy czuwający - w anioła

który - jak sądziliśmy - powinien zdać sprawę

ze śmierci i zmartwychwstania

długo staliśmy tęskniący z wyciągniętymi

duszami, w niemej nadziei

na naszą szczęśliwą kolej

(do dziś czasem, kiedy doświadczę siebie, przychodzą mi na myśl te słowa:)

glosa ( skarga na Ps. 139 )

iżeś mnie tak cudacznie stworzył

bądź na wieki pochwalon miłosierny Panie

że nikt w mojej duszy ni piękna ni nędzy

prawdziwej dostrzec nie może

bądź na wieki pochwalon miłosierny Panie

i żeś istnienie jak znak zapytania

we mnie położył

bądź na wieki pochwalon miłosierny Panie

że złuda i rozpacz za łzy

bezkarnie wytargać mnie może

bądź na wieki pochwalon miłosierny Panie

i żeś pod moim upadkiem skrzydło

anioła jak dywan podłożył

bądź na wieki pochwalon miłosierny Panie

że ludzka dobroć wybryków niemiłosiernych

w twarzy uczłowieczonej zmieścić nie może

bądź na wieki pochwalon miłosierny Panie

i że moja cudaczność porusza

serce Twoje, Boże

bądź na wieki pochwalon miłosierny Panie

iżeś mnie stworzyć tak chciał...

(jak widać - morze... ludzie nie zdają sobie sprawy, jak dynamiczna jest relacja z Bogiem, można by ją porównać z najpłomienniejszymi romansami, ale i te wypadną blado przy pragnieniu Boga... a w końcu i pragnieniu człowieka. Tu o tym drugim.)

* * *

więc jesteś brzegiem, piaskiem nadmorskim

drobiną czekania zbyt niecierpliwą

by skrupulatnie zatrzymać w sobie

nadchodzący nów

więc zależysz od fal, twoje spękanie

przywołuje pełznące nurty życiodajne

pod skorupą wyschniętego lęku samotnie

chrzęści tęsknota pełni

więc żyjesz pod wodą i z nią cały

wszechświat wpływa przez skórę do wnętrza

byle zawsze trwał ten cykl byle być wiecznie

dnem błękitu świetlanego

więc dajesz porywać choćby jedno ziarenko

poza granicę odpływu

(a to taki tam... wynik mojej żydowskiej mentalności, która nie bardzo rozumie greckie podziały i konflikty między ciałem a duszą...)

* * * ( litania ciała )

I

obdaruj

moje

serce Twoją Krwią

oczy Twoim Spojrzeniem

usta Twoim Słowem

ręce Twoją Łagodnością

nogi Twoim Posłuszeństwem

uszy Twoim Miłosierdziem

umysł Twoją Pokorą

ciało Twoim Ciałem

pragnienie Twoim Szaleństwem

istnienie Twoją Miłością

moje

obdaruj

II

z samotności wołam do Ciebie, Panie

umocnij mnie Twoim oddechem

pokrzepiaj jasnym spojrzeniem

rozgrzewaj serce dźwiękiem Głosu

rozpraszaj samotność Dotykiem nieuchwytnym

czuwaj nad tęsknotą

niech kiedyś chwycę się z Tobą za ręce

niech zawiruje niebo w naszych włosach

kaskadą Boskiego śmiechu

kroplami czułości dźwięczącej

słońcem oczu wschodzącym

czy dość nam będzie wieczności

namiłować przez mgnienie

czy może uwiecznisz

chwilkę

(nowicjackie rekolekcje)

* * *

(ukształtowałem cię)

dziwisz się

że twoja dusza opasana jest ołowianymi ramkami

a każdy dzień żarem czasu wlewa się

w sam środek coraz to innym

kolorem

ukołysany chwilą zastyga

witraż

światło zwane słowem

(posłał mnie by głosić)

gołąbko śnieżno-pocztowa

z listkiem oliwnym wprost

z ogrodu jedynego

upór skrzydlaty nawet się nie domyśla

jaką radość upuścisz z dzioba

listek darowany

szum skrzydeł zwany nowiną

(wy jesteście solą)

kryształy

kiedy rozmywam

nurtem przypadków nadspodziewanych

sól z ciebie wnika

w najtajniejsze zagłębienia skały

jeśli powierzasz się nurtom

woda zwana łaską

 

(a to już juniorat. Pierwszy rok, czyli piąty roczek w klasztorze. Pytanie, na które nie potrafię odpowiedzieć do dziś: jak, doświadczając Miłości Boga tak mocno, że miażdży to wszelkie środki wyrazu, można sie tak dać omamić miłostce człowieka... Dla uspokojenia - mimo mojego gorącego temperamentu, jestem spokojna o miłość do Boga, ponieważ nie jestem w stanie dosięgnąć jej korzeni nawet najśmielszą myślą...)

* * *

dżdżysto-przejrzysta kroplo zmartwienia

ślepo zbłąkana łzo zapatrzenia

wieczna turystko na szybie sumienia

zmiłuj się

spłyń głową w dół pozostaw widok

jasny wyschnięty słońcem zapomniany

zielono-brzemienny liść zawstydzenia

ziemią pachnący oddech opuszczenia

na oścież otwartą furtkę wrócenia

zmiłuj się

nad sercem wciąż obłąkanym

otwórz niebieski żal rozpadany

z deszczem zmokniętym niech wpadnie

świeższe powietrze wieczniejszej wierności

(warsztaty poetyckie z młodzieżą na Anabergu - czyli musi być co najmniej drugi rok junioratu. Ale tekst uważam osobiście za co najwyżej średni... słowo dojrzewa powoli, trzeba go uprawić, przeczekać kwitnienie, kiedy piękno myśli kusi do jej zapisania. Potem dopiero zapisać, ale jeszcze nie ostatecznie - jak wino, trzeba odstawić na czas stosowny, żeby nabrało mocy... wtedy jest gotowe i można je wydobyć na światło dzienne. A to zaledwie sok z niedojrzałych winogron.)

 

sumienny rachunek drzewa

jak Ty mnie Boże dziś kochałeś...

* * *

I

pomiędzy targane wichrem włosy gałęzi

brąz i szarzyznę

zastygłe i wysmagane

cisza

wciąga ukradkiem czerwień

zwyczajnie zachodzącego

piękna

II

 

na zastygłej zdrewniałej

mroźnej samotni

ramieniu zmartwiałym

ptak

niepomny siada drżeniem

żywo bezbronnym

przyjaznym

III

na zewnątrz skorupy drewnianej

nie dzieje się nic

nie dotyka

powietrze

niezrozumiale i cierpliwie

oczekuje zaczerpnięcia

wolności

IV

ostygnięte drzewo otula mrok

zasypia ptak

ciepło czerwień odkłada

na jutro

bo jednak trwa choć nie daje

bierze tylko piękno

przyjaźń powietrza

oddycha wolnością