zanim zmartwychwstanę

Zmartwychwstanie z tej strony życia widać przez prześwity wiary. Ale da się dostrzec. Nawet trzeba wzrok wytężyć, żeby nie stracić z oczu kierunku, w jakim toczy się życie. A toczy się ku wieczności. Bogu Jedynemu dzięki, wiecznie szczęśliwej.

Teraz jeszcze parę innych słów, niż "u mnie jak zwykle pełno pracy: podcasty, telewizja, itp."...

W czasie tego Wielkiego Postu trzech ludzi, którzy pojawili się w moim życiu w całkowicie różny sposób, odeszło do wieczności: Marek przegrał z depresją, ojciec Mikołaj (dla mnie) umarł w opinii świętości, a Pawła najprawdopodobniej dopadła mafia. Trzy tak różne życia, trzy tak różne śmierci, jedna Brama do Życia Wiecznego...

Dlatego moja wielkanocna kartka muzyczna to Stabat Mater, które napisałam parę lat temu. Smutne, ale... między dźwiękami chciało by być o tym, że Boża Miłość sięga tam, gdzie nikt nie potrafi: do głębi umierającej i rodzącej się do Życia Wiecznego duszy.

Błogosławionych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego!

życiowa świadomość

"Jezus, świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: + Pragnę."

Czy mając przed oczami koniec własnego życia, dana mi będzie świadomość, że już wszystko się dokonało? I że zostaje tylko ostatnia kropla, taka jak "Pragnę"?

do końca

"Czym się Panu odpłacę *

za wszystko, co mi wyświadczył?"

"Dałem wam bowiem przykład,

abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem."

Koptyjski abba Manes zrozumiał.

wydany

"Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was Mnie wyda."

Jezus wiedział, a mimo to powołał, nie cofnął wybrania i miłości względem niego. Kiedy słyszę o nieprawościach powołanych, nie tyle gorszę się, czy oburzam (Pan Bóg jeden wie, do czego sama byłabym zdolna, gdyby nie Jego miłosierdzie), ale dreszczem przeszywa mnie myśl o ich (lub moim) spotkaniu twarzą w Twarz z mimo wszystko kochającym Jezusem. 

Oby(śmy) żałowali, jak Piotr.

a co z Jezusem?

 

W polskim tekście dzisiejszej Ewangelii czytamy, że Jezus "wzruszył się do głębi". Węgierskie tłumaczenie niesie w sobie wstrząśnienie, dramatyczne wewnętrzne poruszenie, nawet zachwianie sie. Dużo głębsze przeżycie zdrady Judasza, niż tylko "wzruszył się".

Mało myślimy o tym, jak Jezus przeżywa zdradę człowieka, zwłaszcza powołanego, którego wybrał do bliskiej przyjaźni. Dla tych, którzy to zrozumieli, wynagrodzenie za grzechy, duchowość związana z Sercem Pana Jezusa, stały się zadaniem życia. Bo Boga nasze wybory i nasze życie nie tylko obchodzi, ale Go dotyka do żywego.

Stabat Mater

 Długo zwlekałam z publikacją tego, co usłyszałam parę lat temu.

Najpierw zaśpiewałam sobie "Stabat Mater" ot tak, jako spontaniczną modlitwę. W trakcie śpiewania, zdałam sobie sprawę, że "daję głos" lamentowi Matki Kościoła nad pewnym kapłanem, który parę dni wcześniej odebrał sobie życie.

Zapisałam, dosłyszałam i dopisałam głosy oraz instrumenty i... Odłożyłam, bo nie miałam do dyspozycji chóru i orkiestry kameralnej, które by to wykonały.

Dalej nie mam i pewnie nigdy nie będę miała, więc po tych paru latach czuję, że dzieląc się z Wami tym moim liturgiczno-muzycznym smutkiem, mogę prosić o szczyptę wyobraźni i modltwę za tych, ktorzy wśród niewyobrażalnych wewnętrznych katuszy, targnęli się na swoje życie.

cena

"Co chcecie mi dać,
a ja wam Go wydam?"

Cena Boga u człowieka - cokolwiek. 

Cena człowieka u Boga - Jedyny Syn.

Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nad nami grzesznymi.

krótkowzroczność człowiecza

"Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod rozwagę".

Faryzeusze główkowali według mądrości etapu. Kaifasz rozsądzał strategicznie. 

A Pan Bóg jedną myślą ogarnia wszystko: i chwilę i wieczność całą.
WIdok dla ludzkiego oka nieosiągalny.

gwoździe zdrady

"Wszyscy zaprzyjaźnieni ze mną wypatrują mojego upadku."

Mówi tak Jeremiasz, odnosi się to do zdrady Chrystusa i tylu innych zdrad...

Zdrada zawsze przebija. Może można ją przeżywać przybitym do Krzyża Tego, który został zdradzony. Wtedy straci śmiertelny jad.

pytanie o pychę

"Kimże Ty siebie czynisz?"

To pytanie, co prawda, zadają Jezusowi faryzeusze, ale gdyby tak odwrócić role?

Człowieku, kimże ty siebie (w oczach Bożych lub czyichkolwiek innych) czynisz?

Prawda, pokora wyzwala.

mysterium fascinans

"Pan sam"

Historia Zbawienia od początku do końca jest Jego dziełem.
Dziełem człowieka jest powiedzieć: Oto jestem.

zachować cierpliwość

"Podczas drogi jednak lud stracił cierpliwość."

Kto nie uwierzy i nie przygwoździ swojego wzroku do Krzyża, nie ostanie się i nie wytrwa do końca.

na jednym wózku

"Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci".

Zdaje mi się, że nie chodzi tu  jak to teraz jest modne, o zaprzeczanie grzechowi i usprawiedliwianie go, ale o pokorne przyznanie, że porażki w walce z grzechem są osobistym i częstym doświadczeniem kazdego z nas.

Nikt z nas nie ma podstaw występować z pozycji lepszego, komu się bardziej udało.

Niech tak się stanie.

"Poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam."

Amen.

najlepsze rozwiązanie

"Tobie powierzam moją sprawę."

Najlepsze rozwiązanie, choć najtrudniejsze, 

bo trzeba wypuscić z rąk i oddać w Inne Ręce.

patrzeć się nie da

"Jest potępieniem naszych zamysłów, sam widok jego jest dla nas przykry, bo życie jego niepodobne do innych i drogi jego odmienne. Uznał nas za coś fałszywego i stroni od dróg naszych jak od nieczystości."

Sąd, jak na innym miejscu mówi Pismo, polega na tym, że ludzie wybrali ciemność, bo nie mogli znieść światła. To nie tak, że tylko świętość nie znosi grzechu. Grzech nie znosi świętości. Półcień jest polem zmagania i wypierania jednego przez drugie. Istnieje tylko do zwycięstwa którejś ze stron. Dlatego konieczne jest zaprzeć się samego siebie, żeby wybrać Życie Wieczne.

sprawiedliwość

 "Dlatego też poczytano mu to za sprawiedliwość."

Co jest sprawiedliwością człowieka w oczach Bożych?

Józef był człowiekiem sprawiedliwym. Uwierzył, uczynił tak, jak mu polecił Anioł Pański.
Tylko tyle i aż tyle.

w swoim czasie

"Gdy nadejdzie czas mej łaski".

"Mówił Syjon: «Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał »."

"Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że nadchodzi godzina, nawet już jest."

Łaska ma swój czas, swoje miejsce, swój sposób i swój cel. 

Precyzja i harmonia Bożego działania są niepojęte.
Ale przez to też nie pojmowane.

Pomieszanie z poplątaniem

"Potem Jezus znalazł go w świątyni i rzekł do niego: «Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło». Człowiek ów odszedł i oznajmił Żydom, że to Jezus go uzdrowił. I dlatego Żydzi prześladowali Jezusa, że czynił takie rzeczy w szabat."

Działanie Boże i słowo, które zostawia uzdrowionemu człowiekowi są proste i jasne. Ale wszystko, co dzieje się dookoła... Jakby celem tej całej karuzeli było odwrócenie uwagi od tego, co i dlaczego uczynił Jezus. 

Czy nie jest to opowieść o naszej codzienności?

Boska precyzja

"Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, kiedy Jezus rzekł do niego: «Syn twój żyje».

I uwierzył on sam i cała jego rodzina."

Jedną z rzeczy, które z niewyczerpanym upodobaniem kontempluję, jest nieskończona precyzja i finezja Boskiej Opatrzności.

Zwykle, niestety, można ją dostrzec dopiero po czasie, ale jeśli jakimś przypadkiem łaski zorientuję się, że jestem w Oku Cyklonu Opatrzności Bożej - ha! To dopiero uciecha dla wiary!