"Modlitwa serca" to impresja o drodze modlitwy.
Jest rodzajem mojego osobistego dzielenia językiem dźwięków.
Sekcja smyczkowa jest symbolem natury, człowieka trwającego i walczącego na modlitwie. Sekcja instrumentów dętych drewnianych jest Niebem, a szczególnie flet, który jest głosem Ducha Świętego rozjaśniającego ciemności modlitwy i nadającemu sens temu, co w człowieku niezrozumiałe.
Bo wiecie, rozumiecie, my nie mamy nic do zaoferowania. Nic, oprócz Jezusa Chrystusa, najprawdziwszego Boga i najprawdziwszego Człowieka, który za nasze grzechy umarł i zmartwychwstał.
Żadnej władzy, pozycji, bogactwa, bezpieczeństwa, a nawet szczęścia, spokoju, radości i pomyślnosci w życiu.
Tego nie mamy. Jesli coś z tego doswiadczamy lub się tym dzielimy, to tylko dzięki Jezusowi Chrystusowi - w stopniu, w jakim Mu oddaliśmy siebie.
Co gorsza, jeśli - żeby stać się zdolnymi oferować te rzeczy potencjalnym zainteresowanym - pozbędziemy się Jezusa albo jakoś-tam obłaskawimy, udomowimy, uwspółcześnimy i wygładzimy Jego tajemnicę, stracimy nie tylko nasz jedyny Skarb, ale także rację naszego istnienia.
Niby logiczne i jasne ale przez dwa tysiące lat ta pułapka nie rdzewieje.
Jezus wiedział, a mimo to powołał, nie cofnął wybrania i miłości względem niego. Kiedy słyszę o nieprawościach powołanych, nie tyle gorszę się, czy oburzam (Pan Bóg jeden wie, do czego sama byłabym zdolna, gdyby nie Jego miłosierdzie), ale dreszczem przeszywa mnie myśl o ich (lub moim) spotkaniu twarzą w Twarz z mimo wszystko kochającym Jezusem.
Oby(śmy) żałowali, jak Piotr.
Mało myślimy o tym, jak Jezus przeżywa zdradę człowieka, zwłaszcza powołanego, którego wybrał do bliskiej przyjaźni. Dla tych, którzy to zrozumieli, wynagrodzenie za grzechy, duchowość związana z Sercem Pana Jezusa, stały się zadaniem życia. Bo Boga nasze wybory i nasze życie nie tylko obchodzi, ale Go dotyka do żywego.
Długo zwlekałam z publikacją tego, co usłyszałam parę lat temu.
Najpierw zaśpiewałam sobie "Stabat Mater" ot tak, jako spontaniczną modlitwę. W trakcie śpiewania, zdałam sobie sprawę, że "daję głos" lamentowi Matki Kościoła nad pewnym kapłanem, który parę dni wcześniej odebrał sobie życie.
Zapisałam, dosłyszałam i dopisałam głosy oraz instrumenty i... Odłożyłam, bo nie miałam do dyspozycji chóru i orkiestry kameralnej, które by to wykonały.
Dalej nie mam i pewnie nigdy nie będę miała, więc po tych paru latach czuję, że dzieląc się z Wami tym moim liturgiczno-muzycznym smutkiem, mogę prosić o szczyptę wyobraźni i modltwę za tych, ktorzy wśród niewyobrażalnych wewnętrznych katuszy, targnęli się na swoje życie.
Cena Boga u człowieka - cokolwiek.
Cena człowieka u Boga - Jedyny Syn.
Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nad nami grzesznymi.
Faryzeusze główkowali według mądrości etapu. Kaifasz rozsądzał strategicznie.
A Pan Bóg jedną myślą ogarnia wszystko: i chwilę i wieczność całą.
WIdok dla ludzkiego oka nieosiągalny.
a.jpg)
Mówi tak Jeremiasz, odnosi się to do zdrady Chrystusa i tylu innych zdrad...
Zdrada zawsze przebija. Może można ją przeżywać przybitym do Krzyża Tego, który został zdradzony. Wtedy straci śmiertelny jad.
To pytanie, co prawda, zadają Jezusowi faryzeusze, ale gdyby tak odwrócić role?
Człowieku, kimże ty siebie (w oczach Bożych lub czyichkolwiek innych) czynisz?
Prawda, pokora wyzwala.
Historia Zbawienia od początku do końca jest Jego dziełem.
Dziełem człowieka jest powiedzieć: Oto jestem.
Kto nie uwierzy i nie przygwoździ swojego wzroku do Krzyża, nie ostanie się i nie wytrwa do końca.
Zdaje mi się, że nie chodzi tu jak to teraz jest modne, o zaprzeczanie grzechowi i usprawiedliwianie go, ale o pokorne przyznanie, że porażki w walce z grzechem są osobistym i częstym doświadczeniem kazdego z nas.
Nikt z nas nie ma podstaw występować z pozycji lepszego, komu się bardziej udało.
Najlepsze rozwiązanie, choć najtrudniejsze,
bo trzeba wypuscić z rąk i oddać w Inne Ręce.
Sąd, jak na innym miejscu mówi Pismo, polega na tym, że ludzie wybrali ciemność, bo nie mogli znieść światła. To nie tak, że tylko świętość nie znosi grzechu. Grzech nie znosi świętości. Półcień jest polem zmagania i wypierania jednego przez drugie. Istnieje tylko do zwycięstwa którejś ze stron. Dlatego konieczne jest zaprzeć się samego siebie, żeby wybrać Życie Wieczne.
